Anne Clark, Σάββατο 20 Δεκεμβρίου, Gagarin 205.

Monster Magnet, Παρασκευή 12 και Σάββατο 13 Δεκεμβρίου, Gagarin 205.

Για ένα συνεχόμενο διήμερο το Gagarin 205 ήταν γεμάτο από κόσμο που διψούσε για αυθεντικό ροκ. Οι Monster Magnet απλά σάρωσαν. Ειδικά το Σάββατο που ολοκλήρωσαν και την περιοδεία τους, η συναυλία ήταν το κάτι άλλο. Τα έδωσαν όλα! Ωστόσο κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν πως το 2004 ήταν καλύτεροι. Εγώ θα πω πως παραμένουν σταθερή αξία. Τραγούδια σαν το Space Lord, Powertrip, Dopes to Infinity δε γράφονται κάθε μέρα. Πολλά και δύσκολα μεσολάβησαν αυτά τα 4 χρόνια…Το θετικό είναι ότι ακόμα ροκάρουν και ο David Wyndorf παρόλες τις περιπέτειες που σχεδόν του στοίχησαν τη ζωή και τα έξτρα κιλά που κατά συνέπεια αποκόμισε, παραμένει φωνάρα και πολύ γλυκός άνθρωπος. Αισθάνομαι πραγματικά τυχερή που είχα την τύχη να μιλήσω μαζί του.

Public Enemy, Σάββατο 29 Νοεμβρίου, Gagarin 205.

Χρόνια ολόκληρα ακούω για τον απόλυτο μύθο του hip hop, τους Public Enemy. Το περασμένο Σάββατο είχα την τύχα να δώ το μύθο από κοντά. Δεν ξέρω πως ήταν το καλοκαίρι του 1992, πάντως εν έτη 2008 το Gagarin 205 πήρε φωτιά! Όταν πάτησαν στο σανίδι ο Chuck D και ο Flavor Flav, ο ενθουσιασμός του κόσμου ήταν απερίγραπτος. Όργωναν τη σκηνή πάνω κάτω και ειδικά ο 50χρονος Flavor Flav (απίστευτη μορφή) είχε πιο πολύ ενέργεια και από 5χρονο πιτσιρίκι! Τόσες συναυλίες έχω παρακολουθήσει στο Gagarin 205, πρώτη φορά η σκηνή του μου φάνηκε τόσο γεμάτη. Τα 8 μέλη των Public Enemy γιόρτασαν μαζί μας την επαίτιο των 20 χρόνων από  την κυκλοφορία του θρυλικού “It takes a nation of millions to hold us back” που με την εκλογή του Obama φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Ακούστηκαν πολλά F... για τον Bush, για τον πόλεμο, για την αδικία. Όλα δικαιολογημένα. Ακούσαμε για την αλλαγή που περιμένουν να έρθει. Ακούσαμε πολλά. Οι Public Enemy μας ζήτησαν να κρατήσουμε ένα λεπτό σιγή για τα θύματα της αιματηρής τρομοκρατικής επίθεσης στη Βομβάη και το κάναμε. Η καλύτερη hip hop συναυλία που έχω δει. Ο μύθος σίγουρα δεν απομυθοποιήθηκε. Respect.

Tricky, Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, Fuzz.

Μου αρέσει η μουσική του Tricky και αυτή τη συναυλία την περίμενα πως και πως. Δεν τον είχα ξαναδεί. Με προηδοποίησαν ότι δεν είναι και ο πιο σταθερός καλλιτέχνης, ότι βγαίνει εντελώς κομμάτια και παίζει οπως να’ ναι... Ακόμα και έτσι, ήλπιζα. Φτάνουμε κατά τις 21:30 και οι πόρτες του Fuzz είναι ερμητικά κλειστές. Ο κόσμος συνωστίζεται νευρικά επί της λεωφόρου. Δεν ξέρω αν αυτή η καθυστέρηση για τεχνικούς λόγους ήταν και η πηγή του κακού και μπουκομένου ήχου καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας. Αναμένοντας τον Tricky είχαμε και την τύχη να ακούσουμε την πιο ακατάλληλη μουσική για ένα τέτοιο live. Ήταν σα να περιμέναμε να εμφανιστεί στα decks ο David Morales! Το Fuzz είναι πλέον γεμάτο. Ξεπροβάλει το συγκρότημα και η τραγουδήστρια που τον πλαισιώνει (όλοι τους λευκοί και συγκεκριμένα η κοπέλα με την ωραιότατη φωνή έμοιαζε με Ελληνίδα) και στο τέλος έρχεται ο Tricky. Στα πρώτια κομμάτια είναι μόνιμα γυρισμένος πλάτη. Ναι μεν εντυποσιακότατη, αλλά κάνουμε αμάν για μια en face φωτογραφία του. Στο ένα πόδι φοραέι αθλητικό παπούτσι και στο άλλο μπότα μέχρι το γόνατο με λουριά (πιθανότατα ορθοπεδική). Θέλω να χαρώ και να τον απολαύσω αλλά η φωνή του δεν ακούγεται και τόσο καλά, ενώ κυριαρχεί ο ήχος του μπάσου και όχι με την καλή έννοια. Τουλάχιστον με είχαν προηδοποιήσει.

iLiKETRAiNS, Κυριακή 23 Νοεμβρίου, Gagarin 205.

Το κουαρτέτο από το παγερό Leeds, ήρθε και ζέστανε αυτή την Κυριακή τις κουρασμένες μας ψυχές. Οι iLiKETRAiNS απέδειξαν μέσα σε 10 μήνες και για 2η φορά πως έχουν πιστούς φίλους στην Αθήνα, έτοιμους να αψηφήσουν την κακοκαιρία για να έρθουν στο Gagarin 205. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος David Martin ομολόγησε πως αυτοί έφεραν τη βροχή και μας απολογήθηκε. Η μουσική τους ήταν ένα γλυκό και σκοτεινό ατμοσφαιρικό ταξίδι, ότι πρέπει για το ξεκίνημα του χειμώνα. Πολύ καλοί και οι Electric Lytany που άνοιξαν τη βραδιά. Το σετ των iLiKETRAiNS είχε πολλά δυνατά σημεία, με αποκορύφωμα το συγκλονιστικό Terra Nova. Απλά καταπληκτικοί.

Brett Anderson, Πέμπτη 20 Νοεμβρίου, Πόλις Theatre.

Ο πάλε ποτέ frontman των Suede επέστρεψε σόλο. Όσοι βέβαια το βράδι της Πέμπτης περίμεναν με ανυπομονησία των Βρετανό να ροκάρει, έφυγαν ανικανοποίητοι. Ο ίδιος το είχε δηλώσει άλλωστε, ότι αυτές οι μέρες πέρασαν ανεπιστρεπτί, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Έπαιξε σε μίνιμαλ στιλ, ο ίδιος στο πιάνο ή στην κιθάρα συνοδευόμενος από μια συμπαθέστατη τσελίστρια. Κομψός με σκούρο γκρι κουστούμι, με ελαφρώς σνομπ ύφος και τις ρυτίδες του χρόνου εμφανείς, τραγούδησε 11 κομμάτια από τις 2 προσωπικές του δουλειές έκανε το διάλειμμά του και συνέχισε με αυτά που όλοι περίμεναν, δηλαδή Suede, αλλά σε χαλαρό ύφος. Στα συν ο καταπληκτικός χώρος του Polis Theater με τις υπέροχες τοιχογραφίες του Στέλιου ΦαΪτάκη.